Eugenika jako przejaw rasizmu

„Człowiek rozumny, człowiek mądry (Homo sapiens), gatunek ssaka z rodzaju Homo. Współcześnie reprezentowany przez, uważanego za podgatunek, człowieka rozumnego współczesnego (człowiek współczesny: Homo sapiens sapiens) znanego od końca plejstocenu (od ok. 40 tys. lat). Człowiek cechuje się wysoką inteligencją i stopniem rozwoju psychicznego, posługuje się mową, podlega ciągłej ewolucji kulturowej, której motorem jest zdolność abstrakcyjnego myślenia i świadomego, celowego podejmowania decyzji, a także rozwój pracy przy ciągłym doskonaleniu narzędzi, co sprzyjało daleko idącemu rozwojowi współżycia w społeczeństwie.”

Ze względu na powyższą definicję my, jako ludzie, inaczej mówiąc jako Rasa ludzka, czyli: „systematyczna grupa w obrębie gatunku ludzkiego Homo sapiens, wyróżniona na podstawie zespołu cech dziedzicznych, m.in. barwy skóry, oczu, włosów, kształtu twarzy, sylwetki ciała, cech fizjologicznych i biochemicznych (np. grupa krwi)”, zbyt często uciekamy się do stosowania podziału na rasy (jest to popularny, ale przez badaczy wielokroć krytykowany podział na rasy: białą, żółtą i czarną. Podział ten nie uwzględnia rzeczywistych związków w rodowodzie i różnic w obrębie poszczególnych grup ludzkich.)

Różnice rasowe w obrębie gatunku ludzkiego stały się podstawą do rozpowszechnionych w całej historii ludzkości przekonań o wyższości jednych, a niższości innych ras, powodujących dyskryminację, a czasami wręcz planową zagładę niektórych grup ludności (rasizm).

Jeżeli założymy, że eugenika, jako nauka badająca możliwości rozwoju osobników o dodatnich cechach dziedzicznych osiągniętych przez selekcję na drodze genetycznej i że w praktyce eugenika działa w dwóch kierunkach: zapobiega rozmnażaniu się osobników słabych (z wadami genetycznymi) i dąży do tworzenia korzystnych warunków dla rozwoju osobników o dodatnich cechach genetycznych to możemy uznać, że eugenika jest przejawem rasizmu. Udowodnić to możemy poprzez wykazanie przykładów rasizmu w historii ludzkości.

Sam Rasizm, jako doktryna głosząca, że ludzie dzielą się na rasy nie tylko ze względu na cechy somatyczne (budowa ciała, kolor skóry, kształt czaszki), ale i psychiczne. Rasy te są „nierównej wartości: "wyższe" i "niższe". Mieszanie ras prowadzi do degeneracji ludzkości, upadku cywilizacji i kultur”. Wg tego przekonania konieczna jest „troska o czystość rasową i stosowanie segregacji rasowej”. Natomiast selekcja ludzi wg ich cech genetycznych (eugenika zajmuje się właśnie taką selekcją) jest mimo wszystko przejawem rasizmu.

Rasizm stał się podstawą ideologiczną III Rzeszy i działalności Adolfa Hitlera, usprawiedliwiając politykę eksterminacji niektórych narodów. Jeżeli więc Adolf Hitler uważał, że tylko pewne cechy człowieka przypisywane germańskiemu „nadczłowiekowi”, mają rację bytu (mogą być jedynymi istniejącymi) to jego myślenie możemy nazwać selekcją, gdyż tylko ludzi z takimi cechami jak w Typie Nordyckim

(w antropologii jeden z typów człowieka rasy białej. Charakterystyczne cechy przedstawiciela nordyczny typ: wysoki wzrost, smukła budowa ciała, włosy faliste jasnoblond, skóra stosunkowo silnie owłosiona o jasnej pigmentacji, jasne oczy, twarz pociągła, nos wąski. Cechy tego rodzaju najczęściej spotykane są wśród mieszkańców Islandii, krajów położonych nad Morzem Bałtyckim i Morzem Północnym) uznać można za rasę wyższą. Natomiast sam fakt, iż poprzez działania eugeniki można sterować likwidacją osobników o odmiennych cechach niż ten z „góry ustalony” (w tym przypadku poprzez dokonanie eksterminacji) świadczy o rasizmie.

Innym przykładem może być Apartheid. W tym z kolei przypadku Apartheid, (system ścisłej segregacji rasowej, stworzony w oparciu o doktrynę głoszącą ustawowe i kulturowe oddzielenie ras i odrębność ich rozwoju, noszący w praktyce cechy rasizmu) spowodował on, że społeczność ludzka podlegać zaczęła ścisłej segregacji rasowej, nastąpił zakaz mieszanych małżeństw. Apartheid opracowany przez grupę afrykanerskich uczonych z uniwersytetu w Stellenbosch, ogłoszony w 1948 przez D.F. Malana stanowił podstawę polityki władz Republiki Południowej Afryki w latach 1948-1991, oznaczając w praktyce absolutną supremację stanowiących ok. 13% społeczeństwa białych nad czarnymi, Azjatami i koloredami (ludność mieszana). Wnioskiem nasuwającym się podczas analizy Apartheidu jest to, że sam fakt ingerencji w poczęcie poprzez dobór rodziców jest nieuczciwa wobec osobników, którzy sami chcieliby decydować o swoim potomstwie. Wynikiem apartheidu był administracyjny podział społeczeństwa południowoafrykańskiego na grupy rasowe i etniczne, które zostały od siebie oddzielone, wyznaczono im oddzielne miejsca do zamieszkania i pracy. Najmniejsze odstępstwa od obowiązującej segregacji rasowej były surowo karane, sama krytyka systemu uznawana była za przestępstwo przeciwko państwu, a ingerencja państwa w sferę życia prywatnego osiągała stopień charakterystyczny dla ustrojów totalitarnych.

Tutaj można by było przytoczyć definicję Eugeniki jako: „system poglądów uznających możliwość genetycznego doskonalenia człowieka przez przekazywanie cech pozytywnych osobników wyselekcjonowanych.

Strony: 1 2